แจ้งปิดเว็บถาวร | Site closure notification

ขอบคุณที่ใช้บริการ oCircle.in.th เราเสียใจที่ต้องแจ้งว่าเราจะปิดเว็บไซต์เป็นการถาวรในวันที่ 20 พฤษภาคม 2564 ข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบออกหลังปิดเว็บไซต์ หากคุณมีข้อมูลอยู่ในเว็บไซต์ กรุณาทำการสำรองข้อมูลออกมาก่อนวันดังกล่าว
Thank you for using oCircle.in.th. Due to many circumstances, we are sorry to inform you that we have to permanently close the website on 20 May 2021. All information will be deleted after the closure. Please back up your information to a safe place before the date.
Dream Writer
รวมนักเขียนที่ผ่านเข้ารอบในโครงการ Punica Dream Writer และ Punica Dream Catcher (ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับทางสำนักพิมพ์) ข้อมูล

ตอน [เรมอนด์] case 1: บุคคลที่เข้าใกล้ไม่ได้

[เรมอนด์] case 1: บุคคลที่เข้าใกล้ไม่ได้
โดย rasintra
View | 727 Rating | 78

[เรมอนด์]case 1: บุคคลที่ใกล้ไม่ได้

การได้เจอกันอีกครั้งเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่ขณะเดียวกันก็น่าเศร้าด้วย...

หลังจากที่ฟรานโก้แนะนำหอพักของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ความเป็นอยู่อย่างคร่าวๆ ต่อมาเขาต้องไปรายงานตัวต่อผอ.ซึ่งไม่ยอมละสายตาจากจอคอมมามองเขาแม้สักแวบเดียว (ไม่อยากบอกเลยว่าตอนนั้นฟรานโก้มีสีหน้าบูดบึ้งมากเพียงใด)จากนั้นฟรานโก้ก็พาเขามายังที่ห้องทำงานของคนคนหนึ่ง และนับจากนี้เรมอนด์ต้องร่วมงานกับหมอคนนี้

"เขาชื่อหมอดาเลียห์ เวิร์มวู้ด เป็นหมอที่มีฝีมือมากคนหนึ่ง แม้จะมีนิสัยที่น่ากังวลนิดหน่อย แต่โดยรวมแล้วเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ"

ฟรานโก้กล่าวเรมอนด์พยักหน้ารับรู้ เขาเองก็อยากจะเจอหมอดาเลียห์เช่นกันเพราะถึงขนาดที่ฟรานโก้พูดชมว่าเป็นคนดีได้ จะต้องดีมากแน่ๆ

"ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกผมนะ แล้วก็ขอให้โชคดีในการทำงานวันแรกครับ"

"ขอบคุณมาก คุณก็เช่นกัน"

เรมอนด์มองส่งร่างของฟรานโก้หายลับไปตามทางเดิน เขาเองก็หันมาเผชิญหน้ากับผู้ร่วมงานแสนดี เรมอนด์ทำตามมารยาทด้วยการเคาะประตูก่อน

ก๊อก... ก๊อก...

"..."

เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบกลับจากหมายเลขที่ท่านเรียกหรือว่าจะไม่ได้ยินนะ?

"ขอโทษครับ เรมอนด์ บลัดเรน พยาบาลคนใหม่ครับ"

"..."

ก็เงียบอีก เรมอนด์จึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปเองโดยไม่รอคำอนุญาต

"ไม่มีใครอยู่เลย"

ห้องทำงานว่างเปล่า นอกจากห้องที่สะอาดเอี่ยมเรียบร้อยแล้ว เรมอนด์ยังพบของเล่นแปลกๆวางอยู่ตามพื้นห้องบางจุด และที่ชั้นวางของด้วย 

"รอแล้วกัน"

เรมอนด์คิดว่าหมอดาเลียห์คงไปทำธุระอะไรสักอย่าง จึงดึงเก้าอี้มาเพื่อนั่งรอ จังหวะที่เขาลากเก้าอี้นั่นเอง กลุ่มก้อนขนสีขาวก็พุ่งกระแทกท้องของเรมอนด์เต็มรัก

"แอ๊ก!"

เรมอนด์ลงไปทรุดกองกับพื้น เขาได้ยินเสียงขู่ฟ่อของอะไรบางอย่างเหนือหัว ครั้นเงยหน้าขึ้น กรงเล็บคมกริบก็ตวัดใส่หน้าทันทีโดยไม่รอช้า

"แง้ว!"

"อ๊าก! อะไรกันเนี่ย เจ้าแมวตัวนี้!"

แม้เรมอนด์จะทั้งเจ็บทั้งจุก เขาก็หิ้วคอแมวที่ประทุษร้ายให้ถอยห่างจากตัวเองได้สำเร็จ แมวสีขาวส่งเสียงขู่ ขนตั้งชัน แววตาแสดงความจงเกลียดจงชังโดยไม่ปิดบัง

"นึกไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีสัตว์ด้วย พลาดแล้วเรา"

เรมอนด์พึมพำ เขารู้ดีว่าพวกสัตว์ส่วนใหญ่มักจะไม่ชอบเขาเพราะ'สิ่ง'ที่เขามีที่เขาเป็นสัตว์ส่วนใหญ่มีสัญชาตญาณที่ดี หากพวกมันไม่ถอยหนีเขา ก็ทำอีกแบบหนึ่งคือทำร้ายเขานั่นเอง

และเพื่อไม่ให้เจ้าแมวนี่ทำร้ายเขาซ้ำสอง เรมอนด์จึงจับโยนออกไปนอกห้องแล้วปิดประตูเสีย เขาไม่ได้ล็อคประตูเผื่อว่าหมอดาเลียห์จะมา ปิดประตูธรรมดาแบบนี้ยังไงเสียเจ้าแมวสีขาวนั่นก็บิดลูกบิดเข้ามาไม่ได้อยู่แล้ว

เรมอนด์ทรุดนั่งกับเก้าอี้ ลูบรอยข่วนที่หน้าผาก ดีที่ไม่ลึกมากแต่คงต้องฆ่าเชื้อเสียหน่อยการรอคอยหมอดาเลียห์กินเวลานาน จนเรมอนด์เผลอหลับไป แล้วฝันถึงอดีตเมื่อนานแสนนาน...

ตอนนั้นเขายังเด็กมาก น่าจะอายุราวๆเจ็ดขวบได้ เดิมทีเขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์งดงาม มีสวนกว้างเขียวชะอุ่ม ดอกไม้หลากสีสัน มีสัตว์เลี้ยงมากมาย ทั้งแมว สุนัข ปลา กระต่าย มีคนใช้นับสิบคน และมีครอบครัวที่อบอุ่นรักใคร่

ในวันเกิดของเขานั่นเองที่พ่อกับแม่ ได้ให้เขาเจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอแก่กว่าเขาสามปี เป็นเด็กหญิงผู้มีผมสีดำยาวประบ่า ดวงตากลมโตสีดำสุกใส ผิวขาวและหน้าตาก็น่ารักมาก ชื่อของเธอคือ เดียร์ร่า จากนี้ไปเธอจะเป็นคู่หมั้นของเขา

เดียร์ร่าเป็นคนที่เฉลียวฉลาด อ่อนโยน ใจดี ติดซื่อหน่อยๆ จนบางครั้งก็สร้างเรื่องปวดหัวให้เขา ชอบทำหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสา พอเห็นหน้าแบบนี้แล้วเขามักจะใจอ่อนยอมแพ้เธอไปเสียทุกครั้ง ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เคยนึกรังเกียจเธอ ดีใจด้วยซ้ำที่โตขึ้นมาจะได้แต่งงานกับคนคนนี้

แต่น่าเสียดายที่สิ่งนั้นกลับไม่เป็นจริง...

สงครามพรากทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไปหมด คฤหาสน์ ครอบครัว หรือแม้แต่คู่หมั้นเขาจำได้ดีเพราะในวาระสุดท้ายของเดียร์ร่า เขาอยู่ข้างๆ ตอนนั้นเขาอายุได้สิบขวบ ขณะที่เธอสิบสามปี และกำลังเติบโตเป็นเด็กสาวที่ทั้งน่ารักและอ่อนโยน เข้มแข็งเขาจำได้ว่าร้องไห้หนักมาก แม้แต่ใบหน้าของเดียร์ร่า รอยยิ้มที่ซื่อบริสุทธิ์เช่นทุกครั้งกลับงดงามดั่งภาพวาด สวยยิ่งกว่ารอยยิ้มไหนๆ

และรอยยิ้มนี้ก็มาพร้อมกับคำสาป รวมทั้งสงครามยังมอบ'สิ่ง'ที่เขาไม่ต้องการมาด้วย...

เรมอนด์ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมีอะไรเย็นๆกระทบที่หน้าผาก ใบหน้าชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฎขึ้นในครรลองสายตา หน้าอีกฝ่ายหวานน่ารัก ผมสีดำยาวประบ่า ดวงตาก็กลมโต ถ้ามองเผินๆคงนึกว่าเป็นผู้หญิง

เป็นไปไม่ได้... ทำไมถึงเหมือนขนาดนี้!

คนคนนี้ช่างเหมือนเดียร์ร่า เพียงแต่เป็นผู้ชายเท่านั้นคนที่เหมือนกับเดียร์ร่าเห็นว่าเรมอนด์ตื่นแล้วก็ส่งยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่ซื่อบริสุทธิ์ทำเอาใบหน้าของเรมอนด์เห่อร้อน หัวหมุนติ้วเป็นพายุ

"ตื่นแล้วเหรอครับ คุณเรมอนด์ ช่วยอยู่นิ่งๆสักพักนะครับ ให้ผมทำแผลที่หน้าผากของคุณก่อน ลูเซิร์นนี่ล่ะก็มาทำร้ายพยาบาลของผมได้ยังไงกัน"

ว่าแล้วชายหนุ่มหน้าหวานก็หันไปหาแมวสีขาวที่หลบไปอยู่ข้างประตู ตาจ้องเขม็งมาที่เรมอนด์ไม่เป็นมิตรอย่างแรง เมื่อกี้บอกว่าเขาคือพยาบาลของชายคนนี้งั้นเหรอ แสดงว่าคนคนนี้คือหมอดาเลียห์ เวิร์มวู้ด!

งานเข้าแล้วไง เรมอนด์ยังไม่ได้บอกโรคประจำตัวให้ฟรานโก้รู้เลย!

"ทำแผลเรียบร้อยครับ"

ดาเลียห์กล่าวพลางยิ้มหวาน พลังทำลายล้างจากรอยยิ้มนี้กำลังสูงมาก จนหน้าของเรมอนด์ย้อมเป็นสีแดงแจ๋ไม่แพ้เรือนผมแล้ว

"เป็นอะไรไปครับ ทำไมหน้าถึงได้แดงขนาดนั้น"

ดาเลียห์เห็นหน้าที่แดงก่ำดุจมะเขือเทศของคู่หูคนใหม่ถึงกับอึ้งไม่น้อย ครั้นจะเขยิบเข้ามาดูอาการใกล้ๆ อีกฝ่ายก็รีบถอยกรูดราวกับดาเลียห์เป็นโรคติดต่อก็ไม่ปาน

"ขอร้องล่ะ อย่าเข้ามาใกล้นะ!"

"คุณเรมอนด์ นี่คุณเป็นอะไร..."

หมอดาเลียห์เป็นห่วงอาการของคนตรงหน้าอย่างมากจนไม่สนใจคำห้ามนั้น เรมอนด์ถอยแล้วถอยอีกจนไปชิดติดกำแพง พร้อมๆกับที่ดาเลียห์ก้าวเข้ามาประชิด!

"ตัวคุณร้อนๆนะ หรือว่าเป็นไข้?"

เห็นใบหน้าหวานที่เหมือนกับคู่หมั้นเกินไป ผลที่ตามมาจากความร้อนเกินอัตรา เรมอนด์เลือดกำเดาไหล!

"คุณเรมอนด์!?"

"ช่วย... เรียกหมอฟรานโก้... มาที"

พูดได้เพียงเท่านั้นเรมอนด์ก็สลบไปโดยมีเสียงเรียกของดาเลียห์ดังก้องอยู่ข้างหู

ว่ากันว่าหากงานวันแรกไม่ราบรื่น ชีวิตการทำงานที่เหลือก็ไม่ราบรื่น ขนาดมาอยู่ที่นี่แล้ว ทำไมเขาถึงหนีความซวยไปไม่พ้นเลยนะ!