ตอน บทนำ

บทนำ
โดย A.T.Ruby
View | 468 Rating | 47

แอ๊ด แอ๊ด

เสียงเหล็กครูดดังต่อเนื่องจนประตูรั้วถูกดันไปจนสุด

ชายร่างท้วมวัยกลางคนปาดเหงื่อก่อนจะกลับเข้าไปนั่งบนรถเพื่อถอยเข้าจอดในบ้านเดี่ยวชานเมืองกรุงเทพ

แทนที่จะคิดว่าตัวเองต้องหาเวลามาออกกําลังกายได้แล้ว เขากลับเริ่มคิดว่าควรติดระบบอัตโนมัติดีหรือไม่

เสียงละครน้ําเน่าเคล้าเพลงเฮฟวี่เมลทัลในระดับที่ยังคงเป็นมิตรกับเพื่อนบ้านดังมาจากห้องนั่งเล่นและชั้นสอง ภรรยาและลูกชายคงกลับมาแล้ว

"เรารึทํางานมาเหนื่อย ๆ น่าจะมาช่วยเปิดประตูให้หน่อย" เขาบ่นขณะกดล็อกรถ ก่อนจะเดินไปเตรียมปิดประตูรั้ว แต่ลากเหล็กทึบมาได้แค่ครึ่งทาง ก็ถูกขวางด้วยชายร่างใหญ่ ชายคนนั้นใส่เสื้อค่อนข้างเก่าแถมยังก้มตา ท่าทางไม่น่าไว้ใจ

ชายร่างท้วมหรี่ตาลง ทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่ายชัด เขาก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย "จะต้องให้พูดอีกกี่ครั้ง ฉันตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ยื่นใบลาออกจะดีกับประวัตินายมากกว่านะ"

"ความผิดแก...ความผิดแก...ความผิดแก..." เสียงแหบทุ้มพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด

"กลับบ้านได้แล้ว" เจ้าของบ้านพยายามไล่แขกไม่ได้รับเชิญ หากร่างใหญ่กลับแทรกตัวผ่านประตูรั้วเข้ามา "เฮ้ ! ฉันบอกให้..."

ท่อนเหล็กพุ่งเข้ามาก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค แรงมหาศาลฟาดลงศีรษะ บดขยี้กะโหลกเข้ากับเนื้อสมองทำให้เขาสิ้นใจทันที โลหะที่เคยตรงเริ่มบิดเบี้ยวทุกครั้งที่ผู้ถือกระชากมันออกจากร่างไร้ชีวิต ของเหลวอุ่น ๆ กระเซ็นเปื้อนเจ้าของอาวุธและบริเวณโดยรอบ

"หึ หึ หึ" ฆาตกรหัวเราะในลำคอ

คนที่มีลมหายใจจนถึงเมื่อครู่...กลับกลายเป็นก้อนเนื้อแทบเท้า

คนที่โยนความผิดให้เขา...กลับกลายเป็นก้อนเนื้อแทบเท้า

คนที่พยายามไล่เขาออก...กลับกลายเป็นก้อนเนื้อแทบเท้า

ก้อนเนื้อ...ที่น่าอร่อยด้วยสิ

ร่างใหญ่แสยะยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคล้ายเสือ ก่อนกระชากแขนออกมาจากกองเนื้อ ฉีกด้วยฟันหน้า บดขยี้ด้วยฟันกราม

กรุบ กรุบ

เสียงเคี้ยวเบาต่อเนื่อง ตามด้วยเสียงกลืน เขาดื่มด่ำกับรสชาติที่พึ่งเคยสัมผัสครั้งแรกในชีวิต รสชาติที่เขาต้องฝีนสัญชาตญาณ อดกลั้นมาตลอด

ทันใดนั้นไฟหน้าบ้านก็สว่างขึ้น ประตูห้องนั่งเล่นเปิดออกพร้อมกับการปรากฏกายของหญิงวัยกลางคน

“ทำอะไรอยู่น่ะ ทำไม...” เธอคงเห็นสามีไม่เข้ามาสักทีจึงออกมาตาม ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอถึงกับช็อก ไม่ใช่เพราะคู่ชีวิตที่อยู่ด้วยกันจนถึงเมื่อวานจมอยู่ท่ามกลางกองเลือด แต่เพราะทุกส่วนของร่างกายกำลังกรีดร้องเตือนอันตราย เสียงสั่นผ่านลำคอมาอย่างยากลำบาก “ยะ..ยะ...ยักษ์”

...ปากที่เปรอะไปด้วยเลือดแสยะยิ้มอีกครั้งราวคำตอบรับ...